Marta Skiba
Coach

Zazwyczaj zaczyna się od dwóch przestrzeni. W jednej, grupa projektowa. Laptopy, tablice, backlog, sprinty, język, w którym dominuje „roadmapa”, „scopowanie” i „ryzyka”. Regularne statusy, notatki ze spotkań, które lądują w folderze „projekt_X”. W drugiej, ludzie, dla których to wszystko powstaje. Dziewczyny i chłopaki z produkcji, operacji, obsługi, HR-u, logistyki. Ci, którzy później będą klikać w ten system codziennie, a nie tylko pokazywać go na prezentacji. Między tymi p

Najpierw wszystko wygląda jak podręcznikowy projekt. Zespół skompletowany: ktoś od systemów, ktoś z biznesu, moderator projektu, ambasadorowie z różnych działów. W teorii idealny układ. W praktyce po kilku tygodniach czujesz, jakbyś próbowała ruszyć pociąg, w którym część osób wciska hamulec ręczny, część siedzi w innym wagonie, a maszynista od czasu do czasu wychodzi z kabiny, żeby efektownie wrócić i ratować sytuację. Na początku to się nie nazywa sabotowaniem. Na początku

– o pilotażach, iteracjach, testach w małej skali i o tym, jak dzięki temu chronić energię zespołu i budować zaufanie zarządu do nowych rozwiązań. Zwykle zaczyna się od wielkiego planu. Sala zarządu, ciężki stół, prezentacja na ekranie. Na pierwszym slajdzie: „Transformacja 20xx”. Nowy system, nowe procesy, nowe nawyki. Pojawiają się wielkie słowa: „przełom”, „zmiana kultury”, „nowa jakość”. Ktoś mówi „to musi być rewolucja, inaczej się nie ruszymy”. Na papierze brzmi to świe

Najpierw jest sala. Szara wykładzina, kawa w termosach, markery do flipcharta, które piszą tylko wtedy, gdy bardzo się postarasz. Na środku kilka osób z zespołu projektowego, przy ścianie dwóch członków zarządu „w roli obserwatorów”. Na laptopie otwarty slajd: „Warsztat innowacji”. W powietrzu miesza się ekscytacja z lekkim ściśnięciem w brzuchu. „Dziś puszczamy kreatywność”, mówi ktoś. „Ale pamiętajmy o ramach budżetowych”, dodaje ktoś inny. Kreatywność i ramy. Dwie siły, kt

Najpierw jest ekscytacja. Warsztat w sali konferencyjnej albo na Miro. Na ścianach kolorowe karteczki, w głowach wizja: „zrobimy coś swojego, skrojonego pod nasz zespół”. Nie kolejne pudełko z półki, tylko rozwiązanie, które naprawdę odpowiada na konkretne potrzeby. Projekt na kilka miesięcy, etapami: odkrywanie, prototyp, testy, doszlifowanie. Ludzie są zaciekawieni, trochę onieśmieleni. Wszyscy czują, że to ważne. Po drodze jednak często dzieje się coś takiego, że zamiast r